Toen ik voor een kat een maatje uit wilde zoeken bij een kattenopvang liep Okki daar in de hoedanigheid van wel erg grappig kitten rond. De eigenaresse van de opvang wilde dit kitten nog niet plaatsen. Okki was afkomstig van de straat, was met fikse niesziekte door een dierenarts opgenomen en had nare complicaties tgv de niesziektebesmetting, met name aan zijn ogen.

 

Toen ik een paar weken later werd gebeld door de eigenaresse van dezelfde opvang met het verzoek of ik een oudere en onzindelijke kat op wilde vangen en in de schuur onderdak wilde bieden, bleek Okki ook nog in de opvang te zijn. De eigenaresse kende mij en mijn manier van zorg voor dieren inmiddels beter en dit keer kreeg ik hem wel mee. Okki wordt 6 juni 15 jaar, en gezien alles wat hij al heeft afgedokterd in zijn leventje is dit toch wel bijzonder te noemen.

Okki vormt nog altijd een prominent lid van de kattenfamilie en bezit de heerlijke katten-eigenzinnigheid. Ondanks zijn belegen leeftijd heeft Okki nog steeds de neiging om aan een stukje kleding te sabbelen terwijl hij al spinnend met zijn pootjes 'pompt', zich ogenschijnlijk verliezend in de herinnering van het drinken aan poezenmoeder's tepel.

Kiki is een mooi cypers katje, inmiddels ruim 12 jaar oud.

 

 

 

 

Dit is Coco, de moeder van Kiki. Juni 1994 werd gemeld dat er een volwassen kat met een kitten onder de fundering van een flatgebouw in Rotterdam Zuid leefde. Via openingen, ontstaan door het verzakken van de grond, gingen moeder en kitten in en uit hun woonplek. Met een vangkooi aan de slag gegaan, het lukte helaas in de eerste instantie alleen om de moeder te vangen.

 

 

 

 

Daarmee ontstond een dilemma; de moeder vrij laten met als risico dat ze daarna meer op haar hoede en niet meer te vangen zou zijn, waardoor de groei van de (vaak ongewenste) zwerfkattenpopulatie (met risico's van ziektes, inteelt etc.) zou toenemen, óf haar meenemen en laten steriliseren. Omdat het kitten oud genoeg leek om zelf te eten besloot ik voor het laatste, met het voornemen om later het kitten nog proberen te vangen. Dat lukte.

Misschien een dag of zo later werd ik weer gebeld; er bleek nóg een kitten onder de fundering te leven. Vrijwel zeker familie van de andere twee. Opnieuw mezelf met de vangkooi en veel geduld geïnstalleerd bij de flat. Geduld beloond: ook het tweede kitten werd gevangen. Dit bleek Kiki, een poesje. Ze was schuwer dan haar broertje Kwibus. Ze moesten tijdelijk apart van de moeder gezet omdat deze een buikwond had ten gevolge van de sterilisatie en ik niet het risico wilde nemen, dat de kittens aan haar tepels zouden gaan zuigen.

De kittens waren zo'n week of zeven , al 'wat ouder' (relatief begrip), waarschijnlijk geen of weinig contact gehad met mensen, waardoor het lastiger zou zijn om ze tam te krijgen. Ze hadden beiden ontstoken oogjes. Het feit dat ik minstens drie keer per dag beide ogen zalfde maakte, dat ik ze ook minstens drie keer per dag in handen had. Kiki was het schuwste dier van de drie. Kwibus is op een gegeven moment geplaatst. Coco en Kiki zijn gebleven. Coco is een aantal jaren geleden overleden.

Kiki is een eigenzinnig, enigzins ontwijkend katje, nog altijd wat angstig en vooral ook lief. Ze wekt de indruk zich altijd te hebben aangepast aan een situatie. Ook toen ik zo'n 20 andere katten in opvang had leek ze het wel naar haar zin te hebben, waarschijnlijk doordat ze altijd zo haar eigen gangetje gaat. Leuk beestje.

 

 

 

 

Daisy, een dame die reeds twaalf jaar bij mij is. Daisy was één van de eerste katten die ik heb opgevangen. Via-via werd ik gebeld met de mededeling dat er in de tuin bij een bejaardenwoning een kat met jongen lag. Met een collegakattenmepster, gewapend met een vangkooi, op pad. Het was midden zomer en erg warm. Het dier lag met haar 3-koppige kroost onder een smalle strook struiken pal onder het raam van de bejaardenwoning. De moederpoes was opvallend fel, de hoog bejaarde bewoonster durfde alleen met een bezem in de aanslag haar eigen tuin in. De vrouw had van haar dochter het advies gekregen om geen eten of drinken neer te zetten, dan zou de poes wel verdwijnen. Moet erg naar voor het dier geweest zijn, omdat ze voor voedsel en vocht haar jongen onbeschermd achter moest laten. Het was erg lastig om haar te vangen, maar dankzij een wat kat-onvriendelijke maar goed werkende truc lukte het. We slaagden er in om de moederpoes van haar nest te verjagen, en toen hadden we de gelegenheid om de nog erg jonge kittens in het kistje dat aan de vangkooi vastzit, te leggen. Ondanks haar angst en terughoudendheid won haar moederinstinct en liep ze na verloop van tijd de vangkooi in.

Ik ben lange tijd bang en zeer op mijn hoede voor haar geweest. Ze was zò fel, schuw en angstig! Ze blies, sloeg met haar poten, maakte soort korte spuuggeluidjes als ik in de buurt van de bench kwam waar ik haar en de jongen in had gehuisvest. Maar ik moest de bak, het voer en het water verzorgen, dus een paar maal per dag opende ik voorzichtig het deurtje van de bench (wat een geluk dat ze waarschijnlijk niet bij haar kittens weg zou gaan!) terwijl ik alsmaar op mijn 'kattentoontje' tegen haar praatte. Ik wilde ook regelmatig de kittens oppakken om te voorkomen dat ze even schuw zouden worden als de moederpoes.

En na weken gebeurde het; niet voor geleerd, geen ervaring mee, maar er kwam een onvergetelijk moment; ik zag dat de weerstand in haar ogen gebroken was. Dat klinkt bijna zweverig, maar ik blijf het een geweldige ervaring vinden. Voorzichtig gaf ze een kopje tegen de tralies van de bench. Het ontroerde me echt, dat zo`n dier het dan toch aandurft om zich wat over te geven aan degene die ze dagelijks hoort en ziet. Van toen af aan knuffelen? Welnee, het heeft ongelogen nog een aantal jaren (!!) geduurd voor ik haar echt kon aaien, en ik moest op mijn hoede blijven omdat ze tamelijk onverwachts toch weer uit kon halen. Ik was lange tijd ook de enige die haar kon aanraken en aaien. En nu?? Ze lijkt 'de schade'in te halen, kijkt vol verwachting als ze mij of Jos ziet, in de hoop dat er nog een moment is waarop er met haar gekroeld zal gaan worden. Nog steeds éénkennig (tweekennig eigenlijk) . Ik bemerk altijd dat ik een zwak voor Daisy heb vanwege deze voorgeschiedenis.

De naam Cassy Boy heeft hij te danken aan zijn vrijwel identieke voorganger, 'Kasper', voor wie 'Cassy Boy' één van de koosnaampjes was. Kasper was een tengere, vuile, ongecastreerde, van oorsprong witte kater die in de buurt waar ik toen woonde rondliep, hij zat altijd onder allerlei wonden die hij opliep tijdens gevechten met andere (ongecastreerde) katers uit de buurt. De eigenaar was een verslaafde die continu nestjes kittens geboren liet worden om ze te kunnen verkopen ter ere van het 'scoren'. Toen was ik actief in het opvangen van katten en fanatiek waar het het voorkomen van nóg meer (overbodige en overtollige) kittens betrof , ik heb Kasper van de straat gelicht en laten castreren. Gat in de schuurdeur gezaagd, Kasper nam aanvankelijk zijn intrek in de schuur, korte tijd later (natuurlijk) binnen en had e.e.a. al snel gebombardeerd tot zijn 'nieuwe thuis'. Gewend om buiten te banjeren was het gezien het welbevinden van Kasper niet mogelijk om hem binnen de kennel te houden. Ik koos ervoor om hem om die reden vrij buiten te laten lopen. Was daar, mede gezien de lokatie (verkeer), geen voorstander van. Op een dag kwam Kasper niet thuis. Dagen zoeken, briefjes overal ophangen, beloning uitloven.... Ik werd gebeld door iemand die had gezien dat Kasper was aangereden en gewond onder de fundering van een flat was gekropen. Bij een willekeurige bewoner van de flat aangebeld met het verzoek of ik via het luik in de kelder onder de vloer mocht kijken. En daar vond ik de overleden Kasper. Ik had op de één of andere manier het vreemde, niet te beredeneren gevoel dat ik te kort van Kasper had kunnen genieten, en begon de speurtocht naar een wit kitten. Op geruime afstand van mijn toenmalige woonstek hebben ik een wit kitten gevonden.

Er waren een aantal wat bizarre feiten; het kitten was geboren op de dag dat ik Kasper dood had gevonden onder het flatgebouw. Toen ik naar huis reed zag ik dat het kitten, net als Kasper, een blauw en een bruinig oog had, iets wat toch ook niet dagelijks voorkomt. Gedurende de tijd dat Cassy Boy nu bij mij is heeft hij mij regelmatig een wee gevoel in mijn buik bezorgd doordat hij dingen in zijn gedrag heeft die niet alle-kats zijn, maar heel erg bij Kasper hoorden. Ik vermoed dat Cassy Boy een soort reïncarnatie van Kasper is..... Wat hij ook is, leuk is hij in elk geval.

Al onze dagen worden veraangenaamd door o.a. een groep van zes katten. Een aantal heb ik via deze log al voorgesteld, nl. Okki ( 17-5-06), Cassy boy ( 18-5-06) en Daisy ( 23-5-06). Het wordt hoog tijd om ook met de anderen kennis te maken, dit keer met Poema. Een echte straatmeid van oorsprong, hoogzwanger bij mij gebracht nadat zij tijdens een georganiseerde sterilisatie-, en castratie-actie in een buurt in Rotterdam gevangen was.

Ik woonde daar toen al niet meer, maar mijn naam en telefoonnummer waren nog bekend in het 'opvangcircuit'. Veel indruk maakten haar angstige ogen die mij door de luchtgaten van de vangkooi aankeken. Weet zo'n beest veel dat het juist beter voor haar zou gaan worden....Sommigen beweren dat zo'n dier gelukkiger is in zo'n groep buitenkatten dan in een woning waar de ruimte moet worden gedeeld met andere katten. Ik betwijfel dat, zie meer na-, dan voordelen als ziektes, inteelt, onheuse bejegening door mensen in de buurt, druk verkeer, etc.. Ik hoorde later dat een groot aantal zwerfkatten uit de groep waar Poema in leefde vergiftigd zijn.

 

 

Volgens schatting is Poema ouder dan 12 jaar. Inmiddels woont ze alweer zo'n jaar of zes bij me. Kort na haar komst heeft ze op bevrijdingsdag 5 mei, 5 kittens gekregen. Vond ik wel een grappig gegeven. De kittens raakte ik zoals gewoonlijk relatief gemakkelijk kwijt, maar de angstige en daardoor soms felle, niet aaibare moederpoes niet. Ze is gebleven, mag zijn hoe en wie ze is. In de loop der jaren is ze beduidend 'toegankelijker' geworden, ze laat zich aaien tot de door haar bepaalde grens. Lijkt het contact dan toch fijn te vinden, ligt spinnend onder je hand, maar verder dan haar koppie en rug durft ze niet aan. Het blijft ook na al die jaren nog een uitdaging om te proberen of we verder kunnen komen. Oppakken kun je vergeten, medicijnen ingeven vergt onprettig veel creativiteit ; 'waar kan ik het nu nog in verstoppen?' Als ze naar de dierenarts moet krijgt ze een dosis valium waar ik een week plat van zou gaan.

Ze heeft al sinds haar komst een tranend oog, dit had misschien verholpen kunnen worden met oogzalf, maar het heeft geen zin om die optie te overwegen, het gaat toch niet lukken. Ze is momenteel erg magertjes, bij het wassen likt ze plukken haar uit haar vacht. Het zou me niet verbazen als ze ook iets onder haar kattenleden heeft. Maar allerlei onderzoeken bij de dierenarts zouden steeds alleen na het geven van een relatief grote dosis valium kunnen gebeuren en een eventuele behandeling is gedoemd te mislukken. Die schuwe dieren zijn zó alert en op hun hoede! Dat ontwikkelen ze denk ik om te kunnen overleven op straat. Ik heb er altijd bewondering voor, al is het bij tijd en wijle erg onhandig.

Ze is min of meer 'bevriend' met Okki. Het intrigeert me altijd waarom bepaalde dieren zich tot elkaar aangetrokken voelen. Al heb ik wel eens de volgende spreuk gelezen: 'Als katten elkaar in de hals likken kun je je afvragen of het een uiting is van genegenheid of dat de plaats van de halsslagader wordt vastgesteld'.

Maar ik zou graag de vijfde kat uit onze ' roofdierengroep ' voor willen stellen; Noël. Het is inmiddels alweer ruim zeven jaar geleden dat ik aan het einde van een beduidend minder leuke periode besloot, dat ik mezelf eens zou kietelen met een heus kerstkado.

 

 

Allerlei opties de revue laten passeren; een lekker luchtje, een mooi sieraad, echt van die ' onder de boom ' - zaken. Ik kwam tot de conclusie dat ik mezelf echt blij zou kunnen maken met een katje. Er zijn een paar rassen die ik erg mooi vind. Op de één of andere manier kwam ik bij een boskatten cattery terecht waar ze diverse katten hadden opgevangen die bij een fokker vandaan kwamen die niet goed voor de dieren zorgde.

Ik richting Velp getuft, waar ik terecht kwam in de mij onbekende wereld van het fokken. Ik rolde van de ene verbazing in de andere. Werkelijk pláátjes van dieren, de één nog mooier dan de ander.

 

 

 

 

 

 

 

 

Op dat moment hadden de fokkers 38 (!) kittens waarvan een groot deel al gereserveerd was. De prijzen lagen rond de 400 euro, in mijn beleving een bizar bedrag. Er was een wachtlijst van mensen die een kitten wilden van een schijnbaar heel bijzondere kater . De prijs voor deze nog te verwekken kittens was vastgesteld op zo'n 500 euro. Mij bevreemdt die manier van dierenliefde ; welke waarde heeft een dier als het het belangrijkst lijkt te zijn dat het een mooi dier is, afkomstig van een heel speciale kater, potentiële kampioen is op shows, allerlei voor het ras vastgestelde maten heeft, ' vereiste ' stand van kop, oren, kraag en wat meer zij... Men bood mij nog een ' koopje ' aan ; zo'n onwaarschijnlijk mooi kitten samen met de volwassen Noël voor de ' spotprijs ' van 450 euro

Natuurlijk registreerde ik de verleidelijke kittens, maar echt geraakt werd ik door de minder mooi in haar vacht zittende, timide en terughoudende schildpadpoes: Noël.

 

 

 

 

 

 

Ook nieuw voor mij waren de regels aangaande de naamgeving bij een raskat. Noël heeft een naam die een dame van adel jaloers zou maken. Ik weet hem niet eens meer, de stamboomgegevens liggen ergens op zolder vermoed ik. Ze heeft wel iets voornaams, althans, dat denkt ze zelf. Wij vinden haar gewoon een tikkie verwaand en nuffig.

 

Kiki is een soort vriendin van haar, waarbij de affectie vrijwel altijd vanuit Kiki richting mevrouw gaat. Als het de dame behaagt, geeft zij enige blijk van sympathie jegens Kiki. Jos is haar grote vriend. Met wat bekakte miauwtjes in allerlei toonaarden met diverse stadia van nadruk als hij niet of onvoldoende reageert, verleidt ze hem om een poging te wagen om haar inmiddels onverzadigbare aaizucht te verzadigen. Voor er een verkeerd beeld ontstaat; Noël is erg veranderd sinds haar eerste dag bij mij. Het is een lieve probleemloze kat die echt dol is op Jos.